Tryb graficzny (beta)

Klient w przeglądarce (graj.rubiez.pl) ma tryb graficzny. Główne okno zamienia się w planszę widzianą z góry: każda lokacja to jedno pole, a twoja postać stoi na swoim polu i nosi to, co masz na sobie. Każdą komendę gry da się w nim wydać z okna albo przycisku, bez wpisywania, także na telefonie.

Jak włączyć

W menu ⋮ obok linii komend wybierz Tryb graficzny (beta) albo zaznacz go w ustawieniach interfejsu. Wyłącza się tak samo i wtedy wracasz do zwykłego, tekstowego klienta. Tryb graficzny ma własny układ okien: to, co ustawisz w nim, nie miesza się z układem trybu tekstowego.

Co widać

Plansza. Dzielnica, las albo trakt, w którym jesteś, z drogami między lokacjami, schodami w górę i w dół oraz znakami miejsc: karczma, kuźnia, świątynia, studnia, brama. Kamera idzie za tobą i przesuwa się płynnie przy każdym kroku. Przyciski − i + zmieniają przybliżenie.
Twoja postać. Wygląd bierze się z tego, co masz założone: hełm, zbroja, płaszcz, broń w dłoni, tarcza. Załóż albo zdejmij coś, a postać na planszy zmieni się od razu.
Drużyna i okolica. Członków twojej drużyny widać na planszy, gdziekolwiek stoją w tej samej dzielnicy, z imieniem nad głową. Obcych widać do trzech lokacji od ciebie jako ciemne sylwetki bez twarzy i imienia. Tylko tam, dokąd prowadzi otwarta droga, i nie tych, którzy się skradają albo stoją po ciemku bez światła. To samo mówią w tekście drużyna i okolica. Menu przycisku Drużyna prowadzi do wybranego członka.
Okienka decyzji. Gdy gra czeka na twoją odpowiedź — zlecenie od zleceniodawcy, wyzwanie na pojedynek, podana lina, zaproszenie do drużyny, wymarsz do lochu albo zatrzymanie przez straż — pojawia się okienko z przyciskami. Jeśli decyzja ma termin, okienko odlicza czas.
Rozmowa i emocje. „Zapytaj o…” w menu postaci pokazuje wszystkie tematy, o które możesz ją zapytać (w tekście to samo daje tematy). Podmenu Emocje wykonuje emocję wobec klikniętej postaci, a kliknięcie siebie daje emocje bez celu.
Budynki. Budynek z kilku pomieszczeń ma na planszy jeden wspólny dach z jednym znakiem (karczma, kuźnia, dom) i drzwiami od ulicy. Gdy wejdziesz do środka, dach znika: widać pomieszczenia, ściany i przejścia między nimi, a reszta dzielnicy przygasa.
Podziemia. Kanały, katakumby i jaskinie to tunele w skale, biegnące tylko tam, dokąd prowadzą przejścia — dwa pomieszczenia obok siebie bez przejścia dzieli kamień.
Okno Pokój. Obok planszy stoją wszyscy obecni — ludzie w swoim stroju, zwierzęta i potwory — a pod nimi przedmioty leżące na ziemi i wozy. Tłem okna jest podłoga miejsca, w którym stoisz. Kto wchodzi albo wychodzi, robi to tą stroną, z której przyszedł albo w którą poszedł.
Rozmowa i walka. Nad mówiącymi pojawiają się dymki. W walce postacie naprawdę walczą: tną, pchają, strzelają z łuku i rzucają czary, a strzała albo pocisk lecą do celu. Trafiony odskakuje, a nad nim pojawia się liczba obrażeń — przy ciosie specjalnym z jego nazwą. Unik, parada i blok mają własny ruch i słowo. W nagłówku okna Pokój widać bilans walki: ile zadałeś, ile przyjąłeś i ile uleczono.
Polegli. Pokonany wróg zostaje na ziemi tam, gdzie padł, dopóki ciało nie zgnije. Kliknięcie ciała pozwala je obejrzeć albo zabrać wszystko, co przy nim zostało.
Dziennik. Tekst gry nie znika — przesuwa się na dół ekranu, gdzie widać ostatnie trzy wiersze. Kliknij go, żeby rozwinąć cały, i kliknij planszę, żeby go zwinąć.
Pora dnia i pogoda. Wieczorem plansza ciemnieje, a o świcie się rozjaśnia. Pada deszcz i śnieg, a w burzy błyska. Pod dachem i pod ziemią pogody nie widać.
Ciemność. W miejscu bez światła widzisz wyłącznie siebie i krąg wokół, a okno Pokój robi się czarne. Tryb graficzny nie pokazuje niczego, czego nie powiedziałby ci tekst.
Osobne plansze. Na łodzi plansza zamienia się w morze z wybrzeżem, przystaniami i mgłą tam, dokąd nie sięga wzrok. W lesie myśliwskim widzisz las tak, jak go pamiętasz — kto się zgubił, widzi go wyblakłym i nie dowie się z planszy, gdzie naprawdę stoi. W kopalni chodniki wycięte są w litej skale, w lochu widać wejście i komnatę bossa, a trakt i osady budowane przez graczy rosną na planszy razem z budową.
Ekwipunek. Pod oknem Pokój stoi stałe okno ekwipunku: twoja postać z rzeczami, które masz na sobie, a pod nią plecak. Każdy przedmiot ma własny obrazek, a materiał widać po kolorze — stalowy miecz różni się od brązowego, ruda srebra od żelaznej, deska dębowa od brzozowej. Liczba w rogu mówi, ile sztuk niesiesz, pasek pod spodem — w jakim są stanie. Kliknięcie otwiera menu, dwuklik zakłada albo używa, a przedmiot można przeciągnąć na slot (założyć), na postać w oknie Pokój (dać) albo na planszę (odłożyć). Gdy coś obejrzysz, opis pojawia się pod plecakiem, w tym samym oknie.

Mapa świata i lista Kondycje są w tym trybie schowane. Przywracają je przyciski Mapa i Kondycje nad planszą; zamknięte okna Pokój i ekwipunku wracają przyciskami Pokój i Ekwipunek.

Sterowanie

Chodzisz jak dotąd: kierunkami z klawiatury albo wpisanymi komendami. Kliknięcie sąsiedniego pola robi krok w tę stronę. Kliknięcie dalszego pola prowadzi cię tam od razu, krok za krokiem, tą samą drogą, którą wskazuje mapa — w zwykłym świecie; w lochach i kopalni chodzi się po sąsiednich polach. Każdy krok idzie dopiero wtedy, gdy poprzedni się udał, więc zamknięte drzwi albo ciężki plecak nie zgubią ci trasy.

Schody i strzałki wyjść do innego obszaru na planszy też da się kliknąć: na własnym polu od razu idziesz w tę stronę, na dalszym — najpierw dochodzisz, potem wychodzisz. Po najechaniu widać, dokąd prowadzą. Gdy miejsce ma takie wyjścia, nad dziennikiem pojawia się pasek z przyciskami, np. ▼ W dół albo ↑ Letharis - Dolne Miasto.

Prawy klik na własnym polu planszy daje opis miejsca, Rozejrzyj się, Obejrzyj… z detalami miejsca i wszystko, co da się zrobić tutaj — to samo co pasek akcji miejsca, np. Szukaj ziół tam, gdzie znasz zioło rosnące w takim terenie. Czy coś tu naprawdę rośnie, wyjdzie dopiero przy szukaniu.

Linia komend nie przejmuje sama klawiatury. Enter ją włącza, Enter z wpisaną komendą wysyła ją i wraca do gry, a pusty Enter albo Esc zwalnia linię bez wysyłania. Kierunki z klawiatury działają, gdy linia jest wyłączona. Okno rozmowy po każdej odpowiedzi zjeżdża na dół, a dłuższa kwestia pojawia się w nim zdanie po zdaniu, w tym samym rytmie co w dzienniku. Kliknięcie w okno albo kolejne pytanie pokazuje od razu całą kwestię.

W oknie Warsztat przy większości rzemiosł (wytop, kuźnia, skórnictwo, stolarstwo, alchemia, kuchnia, kamieniarstwo) liczbą przy wyrobie zlecisz kilka sztuk naraz: kolejna zaczyna się zaraz po poprzedniej, a kolejka staje sama, gdy zabraknie materiału, przerwiesz robotę albo odejdziesz. Przedmioty między plecakiem a otwartym schowkiem (depozyt, skrzynia, sakwa, juki) przeciąga się myszą w obie strony; z wciśniętym Shiftem okno zapyta, ile sztuk przenieść. Skrzynię albo sakwę otwiera się w tym oknie, oglądając ją.

Kliknięcie postaci w oknie Pokój otwiera menu: Obejrzyj, Zapytaj o… (okno rozmowy z listą tematów), Lista towarów u kupca, Daj… (przedmioty zgrupowane, przy kilku sztukach wybierasz, ile dać), Wesprzyj i Zabij, a także Wskaż i Przedstaw się. U praczki i krawca jest Pranie… i Łatanie…: okno usługi wymienia rzeczy, które da się oddać, z ceną albo z powodem odmowy. Kliknięcie przedmiotu na ziemi pozwala go obejrzeć, wziąć albo wskazać.

Przycisk Informacje… na pasku planszy zbiera odczyty: kto jest w grze, pokonani, ranking, listy gończe, zioła, ryby, receptury i inne. Wynik pojawia się w oknie, z tym samym tekstem co w dzienniku. Zakładka Tożsamość w oknie Postać ustawia styl ubierania, nawyki, odmianę imienia (okienko z polami na przypadki), płeć i pochodzenie; pochodzenia nie da się później zmienić, więc okno pyta przed wysłaniem.

W walce przycisk celowania w panelu walki pokazuje sylwetkę celu: człowieka z przodu albo zwierzę z boku. Kliknięcie części ciała celuje w nią, a Losowo wraca do zwykłych ciosów. Wróg, którego ktoś zasłania, ma w menu Przełam obronę. Przy adresacie paczki pojawia się przycisk Oddaj paczkę, a gdy na ziemi leżą wystrzelone pociski — Pozbieraj strzały.

Na telefonie

Na wąskim ekranie tryb graficzny układa się inaczej. Na pasku planszy zostają Pokój, Ekwipunek i Dziennik, a resztę — postać, zadania, zdolności, Informacje…, Gra…, mapę i powiększenie — chowa menu ☰. Okna otwierają się jako arkusze od dołu ekranu, z dużym krzyżykiem, a okienka decyzji stają nad nimi. Krok robisz stuknięciem w pole planszy (pad kierunków jest schowany), przytrzymanie palcem otwiera to samo menu co prawy klik, a planszę powiększasz szczypaniem. Tego, co na komputerze przeciąga się myszą, nie trzeba przeciągać: stuknięcie w przedmiot daje menu z tą samą czynnością, np. Odłóż.

Co liczy klient

W trybie graficznym klient liczy, ile razy jakąś komendę kliknąłeś, a ile razy wpisałeś, i co kilka minut wysyła te liczby do gry. Wysyła sam rodzaj komendy („kup”, „obejrzyj”), nigdy jej treść, a gra zapisuje wyłącznie sumy dla wszystkich graczy razem, bez tego, kto co wpisał. Po tych liczbach widać, czego w oknach jeszcze brakuje.

Jeśli coś wygląda źle albo nie działa, zgłoś to w grze komendą zgłoś błąd albo z okna zgłoszeń — najlepiej z opisem, gdzie stałeś i co kliknąłeś. Na tym etapie testów to najcenniejsza pomoc.