Łodzie i żegluga

Prom liniowy zawiezie cię tam, gdzie kursuje. Własna łódź zawiezie cię wszędzie indziej — i utopi, jeśli wypłyniesz w złą pogodę.

Łódź

Kupisz ją u szkutnika w Porcie. Co stoi przy nabrzeżu i co należy do ciebie:

łodzie przy nabrzeżu

Wejście i wypłynięcie:

wejdź do łodzi
usiądź przy wiosłach
odcumuj
płyń na zachód

Powrót to przybij albo przycumuj — cumuj i zacumuj robią to samo — a potem wstań od wioseł i wyjście.

Wiosła odkłada przestań wiosłować, ale wystarczy zwyczajne stój: na wodzie znaczy dokładnie to, co na lądzie. Rozbitek po wywrotce też się nim zatrzymuje — przestaje płynąć i tylko utrzymuje się na powierzchni, co zużywa mniej sił.

Żagle

Łódź żaglowa i kuter mają żagiel i wiosła, ale nie używa się ich razem:

postaw żagiel
płyń na wschód
zwiń żagiel

Pod żaglem nie tracisz wytrzymałości i płyniesz znacznie szybciej niż wiosłami — dopóki wieje. W ciszę morską płótno zwisa i zostają wiosła, którymi żaglówka idzie wolniej niż zwykła łódka, bo kadłub jest cięższy. To nie pomyłka, tylko cena: żaglówka żyje z wiatru.

Prosto pod wiatr nie popłyniesz. Kurs względem wiatru decyduje o wszystkim:

Kurs	Co to znaczy
martwy kąt	prosto w oczy wiatru — łódź stoi, żagiel łopocze
bejdewind	ostro na wiatr, wolno
półwiatr	wiatr z boku, szybko
baksztag	wiatr z tyłu-boku, najszybciej
fordewind	wiatr prosto w plecy, szybko

Chcąc dostać się tam, skąd wieje, halsuje się: płyniesz zygzakiem, raz jednym, raz drugim skosem. Gra sama podpowie dwa najbliższe halsy, gdy spróbujesz iść prosto pod wiatr, a komenda kurs powie, na czym stoisz i gdzie jest martwy kąt.

Uwaga na obrót wiatru — kurs, który był baksztagiem, może stać się martwym kątem i łódź nagle stanie. Wtedy trzeba przełożyć kurs.

Pod żaglem sterujesz kursem, nie tempem: płyń na wschód albo krótkie e kładą łódź na kurs, a gra od razu mówi, co to za kurs względem wiatru. Tempa nie ma — bo tempo to rytm wioseł. Potem co jakiś czas dostaniesz krótką relację o tym, jak łódź idzie na tym kursie; a gdy wiatr się obróci i kurs zmieni nazwę, usłyszysz to natychmiast.

Umiejętność żeglowanie (grupa Żeglarstwo) podnosi prędkość pod żaglem tak, jak wiosłowanie podnosi tempo na wiosłach.

Wiatr

wiatr

Wiatr ma osiem kierunków i realnie zmienia tempo: z wiatrem lecisz, pod wiatr mozolisz się tym bardziej, im mocniej wieje. Sprawdź go przed odcumowaniem, nie w połowie zatoki.

Tempo

płyń szybko na zachód

Pięć temp, od bardzo wolno do bardzo szybko. Rzecz do zrozumienia raz: umiarkowane utrzymasz dowolnie długo, bo odzyskujesz wytrzymałość szybciej, niż ją tracisz. Szybsze zjada zapas — jest na odcinek, nie na cały rejs.

Tu wchodzi wiosłowanie: im wyżej, tym taniej kosztuje pociągnięcie, aż w pewnym momencie i szybkie tempo da się utrzymać bez końca. Nagrodą za trening jest wyższa prędkość marszowa, nie mocniejszy zryw.

Dokąd można dopłynąć

Morze Letharis jest duże — na tyle, że najdalsze przystanie leżą kilkadziesiąt kilometrów od portu i sięgają brzegu, którego z Letharis nie widać wcale. Najbliższa jest Wyspa Mewia, niecałe pięć kilometrów na południowy zachód, i to ona jest pierwszym rozsądnym celem: dopłyniesz tam własną łodzią zamiast kupować bilet, a przy dobrym wiosłowaniu szybciej niż prom.

Dalej zaczyna się archipelag — solne panwie, wrzosowa łacha, wielka leśna wyspa z trzema przystaniami, focza ławica, mielizna pełna wraków. Im dalej, tym dłużej: kilka kilometrów to minuty, kilkadziesiąt to wyprawa, a wioślarska wprawa zmienia te liczby bardziej niż cokolwiek innego.

Są też przystanie, do których prom nie zawija — jak odludna zatoczka po odmorskiej stronie Wyspy Mewiej, gdzie nie ma drogi z lądu. Głębsze, kamieniste dno u takich brzegów bierze inne ryby niż portowe pomosty. To, obok niezależności od rozkładu, najlepszy powód, żeby mieć własną łódź.

Ląd jest twardy. Kadłub nie przejdzie przez brzeg ani przez wyspę: kurs prosto na ląd kończy się osiadnięciem na mieliznie, kosztuje łódkę i wymaga wiosłowania z powrotem na wodę. Wyspy trzeba omijać, nie przecinać.

Blisko brzegu opis okolicy sam powie „można przybić”. Wcześniej podaje kierunek i odległość — pilnuj obu, bo wiatr znosi łódkę z linii i łatwo minąć cel.

Karta morska

W kliencie przeglądarkowym panel mapy zamienia się na pokładzie w kartę morską: kratka to kilometr, widać ląd, wodę i przystanie w zasięgu wzroku.

Zasięg wzroku jest prawdziwym zasięgiem wzroku. W pogodny dzień widzisz kilka kilometrów, w deszczu mniej, w nocy jeszcze mniej, a we mgle zostaje ci jedna kratka wokół burty. Karta zawsze ma ten sam rozmiar — to widoczny krąg się kurczy, a resztę pochłania ciemność. Nic się nie zapamiętuje — co wypadło z oczu, znika z karty, razem z przystaniami.

Kiedy zgubisz orientację, karta gubi ją razem z tobą: kierunki świata i róża wiatrów znikają, znacznik łódki staje się pusty, a pozycja jest tylko tym, co sam sobie zliczyłeś z kursów — bywa, że mocno obok prawdy. Namiar naprawia jedno i drugie.

Nawigacja

Na otwartym morzu, w nocy, bez kompasu i przy zachmurzonym niebie, można zboczyć z kursu — płyniesz nie tam, gdzie myślisz. Ratunkiem jest:

sprawdź kierunek

Umiejętność nawigacja zmniejsza ten problem, wiosłowanie decyduje o tempie. Obie należą do grupy Żeglarstwo.

Sztorm

Tu robi się poważnie. Łódź traci wytrzymałość od pogody — deszcz nadgryza kadłub powoli, sztorm i grad szybko. Zniszczona łódź wywraca się łatwiej.

Ryzyko wywrotki rośnie z: siłą zjawiska, odległością od brzegu i złym stanem łodzi. Przy dobrej pogodzie nie ma go wcale.

Co realnie grozi wywrotką:

Pogoda	Kiedy zaczyna być groźna
Sztorm, grad	już przy średniej sile — to główne zagrożenie
Wichura	dopiero przy pełnej sile, i znacznie łagodniej
Deszcz, śnieg z deszczem	dopiero przy pełnej sile, marginalnie
Pogodnie, chmury, mgła	nigdy

Przelotny deszcz nie wywróci ci łodzi. Sztorm na środku zatoki owszem, i to w kilka minut — a przy nadgryzionym kadłubie szybciej.

Co robić, gdy złapie cię sztorm

trzymaj kurs

To jest najważniejsza komenda w tej całej sekcji. Wioślarz ustawiający dziób pod falę zbija ryzyko wywrotki do mniej więcej jednej trzeciej.

Wywrotka

Łódź się przewraca, ty jesteś w wodzie. Gra od razu podaje nazwę, odległość i stronę najbliższego brzegu — to jedyna informacja, na której podejmiesz decyzję, i dlatego ją dostajesz.

płyń na wschód

W wodzie ta komenda znaczy „płyń”, nie „wiosłuj”; same kierunki też działają. Wiatr i prąd znoszą pływaka tak jak łódkę, więc czasem opłaca się płynąć z nimi w skos, a nie prosto.

Wytrzymałość spada co sekundę (szybciej, gdy płyniesz, niż gdy się utrzymujesz) i w wodzie jej nie odzyskujesz. Gdy dojdzie do zera, zaczynasz tracić zdrowie — szybko. Kiedy skończy się zdrowie, toniesz.

Zasięg pływaka to kilkaset metrów, nie kilometry. Blisko pomostu wyciągną cię z wody, a jeśli dopłyniesz do brzegu gdzie indziej, wyczołgasz się na mieliznę i dojdziesz brzegiem do przystani. Z połowy szerokiej zatoki nie dopłyniesz.

Stąd wniosek, który warto zapamiętać zawczasu: w złą pogodę trzymaj się brzegu. Odległość od lądu jest czynnikiem ryzyka i jednocześnie jedyną rzeczą, która cię potem ratuje.

Po wywrotce łódź zostaje wrakiem.

Szkutnik

Komenda	Co robi
`napraw łódź`	oddajesz do naprawy — trwa godzinami
`odbierz łódź`	odbierasz gotową
`sprzedaj łódź`	pozbywasz się jej
`zezłomuj wrak`	odzyskujesz cokolwiek z wraku

Naprawa nie jest natychmiastowa, więc jedna łódź i pilna sprawa po drugiej stronie zatoki to kiepskie połączenie.

Dalej

Pogoda i czas — skąd wiatr i sztormy
Rybołówstwo — po co w ogóle wypływać
Ruch i podróż — promy liniowe