21 sierpnia 2026

Uniesiesz znacznie więcej

Świeża postać ma teraz 25 kg udźwigu, nie dziewięć. Kara za obciążenie zaczyna się dopiero od połowy, czyli od 12,5 kg — a wcześniej łapałeś ją po trzech bryłkach rudy i nie mogłeś w ogóle podnieść żelaznego napierśnika.

Sam ciężar rzeczy się nie zmienił: zmieniło się to, ile go uniesiesz. Siła nadal podnosi limit o kilogram za punkt, więc trening ma ten sam sens co przedtem — tylko start nie jest już ciasny.

Bryłki i sztabki

Bryłka rudy waży około kilograma, sztabka nieco więcej — zależnie od metalu: węgiel jest lżejszy, złoto i platyna cięższe. Sztabka jest cięższa od swojej bryłki, bo z bryłki wytapia się głównie skałę.

Mitryl jest wyraźnie lżejszy od wszystkiego — bryłka 0,3 kg, sztabka 0,4 kg, przy żelazie odpowiednio kilogram i 1,2 kg. To ten sam mitryl, z którego belka kopalniana waży cztery razy mniej od żelaznej, a kilof trzy razy mniej.

Praktycznie: górnik zabierze z wyrobiska ze dwadzieścia bryłek, zanim ciężar zacznie mu przeszkadzać.

Zanim weźmiesz paczkę, dowiesz się, że jest ciężka

Kurier widzi ostrzeżenie przed przyjęciem zlecenia. Jeśli paczka przeciąży cię ponad udźwig — a dopiero wtedy zaczynasz się wlec — pod słowami zleceniodawcy zobaczysz osobną linijkę: ile paczka waży i ile jeszcze uniesiesz.

Paczki bywają bardzo różne, od półtora kilograma do trzydziestu, i nie widać tego po zleceniu. Teraz widać.

Kwartał pałacowy da się w końcu zwiedzić

Do rejonu pałacowego wchodzi się teraz za przepustkę, nie tylko za pisma Rady. Gwardia przy obu bramach dalej nie przepuszcza nikogo z ulicy, ale w budce przy Bramie Pałacowej siedzi kontroler, który wystawia przepustkę: na trzy dni albo na miesiąc. Cenę mówi na głos — spis opłat w kancelarii jest tak wielokrotnie poprawiany, że nie odczyta z niego stawki nikt.

Za bramą jest sto dwadzieścia osiem lokacji: ulica pod sam pałac, dziedziniec bez jednego drzewa, hole, kancelaria skarbowa z dwoma okienkami, drzwi skarbca, ogrody z czterema fontannami i zaułki zaplecza, w których żyje drobny przemysł pieczętarski. Jest też siedziba cechu kowali — biuro przy Radzie, nie warsztat.

Kto wejdzie, znajdzie tam pracę: dwa zlecenia u ludzi, którzy pilnują papierów. Nie są o walce.

Przy okazji: kurier nie dostanie już paczki zaadresowanej za bramę, przez którą nie przejdzie. Wcześniej dawało się przyjąć zlecenie do kogoś w rejonie pałacowym i dowiedzieć się o problemie dopiero pod halabardą.

Dziennik zadań mówi, o co zapytać

Wskazówka przy zadaniu podaje teraz słowo, o które trzeba kogoś zapytać. Dotąd dziennik potrafił napisać tylko „porozmawiaj z magazynierem”, a magazynier miał sześć tematów i żaden z nich nie był oczywisty — kto trafił w zły, słyszał „nie ma nic do powiedzenia na ten temat” i nie wiedział, czy zadanie stoi, czy on sam się pomylił.

Teraz, jeśli zadanie każe kogoś wypytać, w dzienniku stoi, o co go zapytać — i gdzie ten ktoś się trzyma. Tam, gdzie trzeba wrócić do zleceniodawcy, wskazówka przypomina, że u każdego, kto ma wobec ciebie dług wdzięczności, działa zapytaj o nagrodę — to jedno słowo rozlicza każde zadanie, u kogokolwiek.

Przy okazji poprawione dwie rzeczy, które mówiły nie to, co się dzieje:

• Kroki zadań opisują to, co masz zrobić, a nie to, co już zrobiłeś. Siedem kroków w zadaniach cechowych brzmiało jak relacja z rozmowy, której jeszcze nie odbyłeś, albo prowadziło do następnej osoby, zanim skończyłeś z poprzednią.
• Zniknęły odsyłacze do nieistniejących miejsc i imion. Kilka wskazówek kierowało do kogoś, kto o sprawie nie słyszał, albo podawało numer lokacji zamiast jej nazwy.

Kompendium świata

Wiki ma drugą gałąź: encyklopedię Letharis. Trzydzieści siedem stron o tym, czym jest to miasto, a nie o tym, jak w nim grać — Rozdarcie i cztery nazwy, jakie nosi ten dzień, pięć władz spierających się o miasto, dziesięć dzielnic z ich zapachami i zasadami wstępu, wiara, przesądy, mowa ulicy, kalendarz i pieniądz. Osobno świat za murami: dwa trakty, góry, las, pustkowie, morze z wyspami i pięć krain, z których się tu przypływa.

Kompendium odpowiada na pytanie „czym to jest”, nie „jak to zrobić”. Nie ma w nim ani jednej wskazówki, jak wykonać zadanie, i nie ma zakończeń — jest opis świata widziany tak, jak widzi go ktoś, kto w nim mieszka. Gdzie mieszkańcy nie zgadzają się między sobą, kompendium zostawia ich niezgodnymi: rybak i kancelista nazywają ten sam dzień inaczej i żadne z tych określeń nie jest błędem.

Jest też spis nazwanych mieszkańców — tych, którzy imię podają. Nie ma w nim tłumu, który przedstawia się samą profesją, ani imion, których ktoś nie zdradza od pierwszego spotkania.

Wejście: Kompendium świata.