Myślistwo

Las, po którym chodzisz między lokacjami, to jego skraj. W głąb wchodzi się osobno (wejdź do lasu) i tam nie ma już ścieżek ani nazw miejsc — jest tylko kierunek, w którym idziesz, i to, co potrafisz wyczytać z ziemi.

Wejść może każdy i nie trzeba do tego żadnej wprawy. Dopiero utrzymanie się tam zależy od myślistwa: bez niego gubisz orientację, nie poznajesz śladów i wracasz z niczym.

Jak to wygląda

Krok w gęstwinie trwa — nie ma tu wydeptanych dróg, więc każde przejście zabiera chwilę. Im głębiej wejdziesz, tym inaczej las wygląda i tym inna zwierzyna w nim żyje. Wracasz z każdego miejsca (wyjdź z lasu), ale marsz powrotny jest tym dłuższy, im dalej zaszedłeś.

Można się zgubić. Wtedy kierunki przestają się zgadzać: idziesz na północ, a las prowadzi cię gdzie indziej. Gra powie ci o tym wprost — cicha utrata orientacji byłaby nie do odróżnienia od błędu. Odzyskasz ją, czytając teren (sprawdź kierunek): mech na pniach, pochylenie koron, kora od strony wiatru. Trwa to chwilę i zależy od spostrzegawczości oraz myślistwa. Nocą gubisz się znacznie łatwiej.

Tropienie

trop każe ci przyklęknąć i czytać ziemię: wgniecenia w mchu, złamane źdźbła, sierść na korze. Ślady mówią trzy rzeczy.

Czyje — o ile znasz to zwierzę. Przy niskim myślistwie przeczytasz tylko „nieznane ślady”; trochę wyżej rozpoznasz choć rozmiar, a to już wystarczy, żeby zdecydować, czy iść dalej, czy odpuścić.

Jak świeże — i to jest jedyna wskazówka, jak blisko jesteś. Od bardzo starych i ledwo czytelnych, przez stare, przyschnięte i świeże, po całkiem świeże, w których ziemia jest jeszcze wilgotna. Świeżość liczy się od czasu, w którym zwierzę tędy przeszło, więc kto zwleka z pogonią, znajduje trop wystudzony.

Dokąd prowadzą. Idź za nimi i tropić ponownie — te same ślady będą coraz świeższe. Jeśli straciłeś orientację, kierunek też będzie przekręcony: ślady mówią prawdę, tylko ty jej nie umiesz odczytać.

Naraz prowadzisz najwyżej trzy tropy. trop zawsze szuka nowych śladów tu, gdzie stoisz; za czym idziesz, pokaże tropy, a porzuć trop odpuszcza jeden z nich.

Pogoda robi różnicę: śnieg odsłania tropy i jest jedyną pogodą, która myśliwemu pomaga. Deszcz i burza je zacierają, mżawka i mgła utrudniają, a po ciemku ziemia milczy prawie zawsze.

Wypatrywanie i strzał

Wejście na kratkę ze zwierzyną płoszy ją, a spłoszona odbiega dalej niż poprzednio — więc ostatniego kroku nie robi się na ślepo. wypatruj każe ci znieruchomieć i wodzić wzrokiem między pniami: jeśli zwierzę stoi obok, dowiesz się, z której strony.

Mając dobyty łuk i strzały, bierzesz je na cel (wyceluj w sarnę) i puszczasz cięciwę (strzel). Łuk jest oburęczny, więc na czas polowania odkładasz broń i tarczę. Kończy się to jednym z trzech: chybieniem, raną albo śmiercią.

Za każdym razem, gdy strzelisz i nie zabijesz, zwierzę ucieka — ale ranne biegnie krócej niż zdrowe, i tym krócej, im ciężej jest ranne. Odtąd jego ślady niosą krew, więc od razu poznasz, że poprzedni strzał nie poszedł na marne. Rannego zwierzęcia nie stracisz; zdrowe po kilku spłoszeniach potrafi zniknąć na dobre, ale usłyszysz ostrzeżenie, zanim to się stanie.

Ile odbiera strzał, zależy od łuku — jego siły, jakości i stanu — oraz od grota. Szeroki grot myśliwski rani grubą zwierzynę mocniej niż zwykły, tępy bodziec ptasi jest do ptactwa i tylko przy nim naprawdę pomaga, a wąski przebijający przechodzi przez zwierzę zbyt czysto, by je zatrzymać. Groty sprzedaje Olaf w Dzielnicy Przemysłowej, tam gdzie łuki.

Drobna zwierzyna jest trudniejszym celem niż gruba. Mgła i noc przeszkadzają najbardziej.

Ptactwo to inne polowanie

Zwierzyna dzieli się na chodzącą i skrzydlatą. Ptactwa nie da się tropić — nie zostawia śladów na ziemi. Znajduje się je wyłącznie wzrokiem: czasem wypatruj pokaże ptaka siedzącego na sąsiedniej kratce.

Wtedy masz jeden strzał. Zrobisz krok i zerwie się, spudłujesz i odlatuje bezpowrotnie, bo nie ma za czym iść. W zamian ptaki są wszędzie, w każdym pasmie lasu — łucznik ma co robić od pierwszej godziny.

Oprawianie

Po ubitym zwierzęciu zostaje ciało — zwykły przedmiot, leżący tam, gdzie padło. Można je podnieść, jeśli udźwigniesz: kuropatwa waży cztery kilogramy, łoś dziewięćdziesiąt.

Mając nóż przy sobie (nie trzeba go dobywać), wycinasz z ciała to, co jest w nim cenne. obejrzyj ciało wypisze, co dany gatunek ma do oddania, a wytnij skórę z ciała uruchamia robotę; samo wytnij wyliczy, co jeszcze zostało.

Nieudane cięcie niszczy tę część na tym zwierzęciu i drugiego podejścia nie ma. Skóra jest najtrudniejsza, bo dziurawa nie jest warta nic — na grubą zwierzynę lepiej mieć wprawę, a nie tylko nóż. Powodzenie zależy od myślistwa i od zręczności, a każda próba, udana czy nie, czegoś uczy.

Im rzadsze zwierzę, tym lepsza część: skóra niedźwiedzia jest warta wielokrotnie więcej niż zajęcza, choć nazywa się tak samo. Kiedy z ciała nie zostaje już nic, znika.

Trzeba powiedzieć wprost: na razie nikt tych części nie kupuje. Skóry proszą się o skórnictwo, mięso o kuchnię, a rogi o warsztat — to następny krok.

Zwierzyna

Pasmo mówi, jak głęboko w lesie zwierzę żyje: od skraju, przez młodnik i stary bór, po ostęp, do którego trzeba iść pół godziny. Próg myślistwa nie decyduje o tym, czy zwierzę tam jest — decyduje o tym, czy poznasz je po śladach.

Zwierzę	Rozpoznasz od	Gdzie żyje	Strzałów	Co wytniesz
zając	0	Skraj lasu	1	skóra, mięso, uszy, łapy
dziki królik	3	Skraj lasu	1	skóra, mięso, uszy, łapy
lis	10	Skraj lasu, Młodnik	2	skóra, mięso, ogon, łapy
sarna	18	Młodnik	2	skóra, mięso, łapy
kuna	22	Młodnik	1	skóra, mięso, ogon
borsuk	25	Młodnik, Stary bór	2	skóra, mięso, sadło, łapy
warchlak	30	Stary bór	2	skóra, mięso, sadło
daniel	34	Stary bór	2	skóra, mięso, rogi
jeleń	40	Stary bór, Podmokły las	3	skóra, mięso, rogi, łapy
locha z warchlakami	45	Podmokły las	3	skóra, mięso, sadło, kły
bóbr	48	Podmokły las	2	skóra, mięso, ogon, sadło
odyniec	50	Podmokły las, Wiatrołom	4	skóra, mięso, kły, sadło
łoś	55	Wiatrołom	4	skóra, mięso, rogi, łapy
rosomak	60	Wiatrołom	3	skóra, mięso, kły, łapy
ryś	62	Wiatrołom, Głusza	3	skóra, mięso, kły, łapy
wilk	68	Głusza	4	skóra, mięso, kły, ogon
odyniec samotnik	72	Głusza	5	skóra, mięso, kły, sadło
niedźwiedź	75	Głusza, Ostęp	5	skóra, mięso, kły, łapy, sadło
tur	82	Ostęp	6	skóra, mięso, rogi
biały jeleń	88	Ostęp	3	skóra, mięso, rogi
żubr	92	Ostęp	6	skóra, mięso, rogi
król matecznika	95	Ostęp	6	skóra, mięso, rogi, kły
siwy niedźwiedź	98	Ostęp	6	skóra, mięso, kły, łapy, sadło
kuropatwa ✦	0	Skraj lasu	1	pióra, mięso
dzika kaczka ✦	6	Skraj lasu, Młodnik	1	pióra, mięso
grzywacz ✦	14	Młodnik	1	pióra, mięso
słonka ✦	26	Stary bór	1	pióra, mięso
cietrzew ✦	38	Stary bór, Podmokły las	1	pióra, mięso
głuszec ✦	52	Podmokły las, Wiatrołom	2	pióra, mięso
żuraw ✦	66	Wiatrołom, Głusza	2	pióra, mięso
jastrząb ✦	74	Głusza	2	pióra, szpony
puchacz ✦	86	Ostęp	2	pióra, szpony

✦ — zwierzyna skrzydlata: nie zostawia śladów, więc jej się nie tropi. Liczba strzałów jest przybliżeniem dla łuku długiego w pełnym stanie; słabszy łuk albo zużyta cięciwa wymagają więcej, a dobry grot mniej.

Czego się uczysz

Myślistwo rośnie od chodzenia po głębokim lesie (skraj nie uczy niczego, bo tam bywał każdy), od czytania śladów, od wypatrywania, od celnego strzału i od oprawiania. Przy okazji ćwiczysz spostrzegawczość, a czytając teren — także inteligencję.

Pełną pomoc w grze masz pod ?myslistwo, a każda komenda ma własną stronę: ?trop, ?wypatruj, ?wyceluj, ?strzel, ?wytnij.