Drwalstwo

Las na Rubieży nie jest dekoracją. Drzewa rosną przy obu Traktach i w Mrocznym Lesie, mają gatunek i grubość, a po ścięciu odrastają we własnym tempie — drwal żyje z tego, że wie, co ściąć, a co zostawić.

Czego potrzebujesz

Siekiery w rękach i lasu pod nogami. Siekiera jest narzędziem oburęcznym — na czas roboty odkładasz broń i tarczę. Najtańszą roboczą sprzedają w Dzielnicy Przemysłowej i u drwali przy tartakach; lepsze — od miedzianej po mitrylową — wykuwa kowal, także taki z twoimi rękami.

Topór bojowy też zetnie drzewo, ale gorzej: tnie jak siekiera o szczebel niższa, wolniej, i szybciej się przy tym zużywa. Siekiera jest narzędziem do drewna, które przy okazji zabija; topór odwrotnie — i tę różnicę widać w liczbach.

Komendy

Komenda	Do czego
`drzewa`	co tu rośnie i na co masz poziom
`zetnij [drzewo]`	ścinaj; bez wskazania, gdy jest tylko jedno
`porąb [kłodę]`	rąb powaloną kłodę na szczapy
`przestań ścinać`	przerwij ścinanie
`przestań rąbać`	przerwij rąbanie

Gatunki

Gatunek i grubość to dwie różne trudności. Sosna ustąpi każdemu; grab i cis tylko wprawnemu — a że rosną wyłącznie w głębi Mrocznego Lasu, po starodrzew trzeba się wyprawić. Grubszy pień to więcej szczap i dłuższa robota, a od brzozy wzwyż także wyższy próg umiejętności; sosny i osiki zetniesz od pierwszego dnia niezależnie od obwodu.

Drzewo	Drwalstwo od	Siekiera	Odrost	Gdzie rośnie
osika	0	robocza	45 min	każdy las
sosna	0	robocza	45 min	każdy las
brzoza	12	robocza	1 h	każdy las
olcha	18	robocza	1 h	każdy las
buk	26	miedziana	1,5 h	każdy las
modrzew	32	miedziana	1,5 h	każdy las
dąb	46	brązowa	2,5 h	każdy las
jesion	54	brązowa	2,5 h	każdy las
grab	70	żelazna	3 h	tylko Mroczny Las
cis	78	żelazna	3 h	tylko Mroczny Las

Próg w tabeli dotyczy najcieńszych pni danego gatunku. Siekiera z tabeli to minimum — słabsza nie wgryzie się w drewno wcale.

Kłoda i szczapy

Powalonego pnia nie podniesiesz — kłoda leży tam, gdzie padła, i czeka na rąbanie kilka godzin, zanim zmarnieje. Jedno dorosłe drzewo daje więcej drewna, niż uniesiesz naraz, więc rąbie się je na kilka kursów. Gdy masz pełny tobołek, rąbanie odmówi — zrób miejsce, zamiast gubić szczapy w mchu.

Uczysz się przy obu czynnościach: ścinka płaci za grubość pnia, szczapa za gatunek. Kto rąbie w kółko najmiększą sosnę grubo ponad swój poziom, uczy się z tego coraz mniej.

Las odrasta

Po ścięciu zostaje pniak, z pniaka młodnik, dopiero po pełnym czasie znów dorosłe drzewo. Młodnik ścięty za wcześnie da ledwie parę szczap. Im cenniejszy gatunek, tym dłużej rośnie — dąb wraca po dwóch i pół godzinach, cis po trzech. Wyczyszczenie polany do gołych pniaków oznacza, że wrócisz do niej później, nie szybciej.

Co dalej z drewnem

Surowa szczapa jest warta grosze — kupiec zapłaci za deskę, nie za polano. Wartość powstaje w tartaku i w warsztacie: patrz Stolarstwo.

Największym odbiorcą desek jest szkutnictwo — na sam kadłub kutra schodzi ich blisko dwa tysiące. Tam gatunek znaczy jeszcze więcej niż w warsztacie: to on decyduje, jak mocna i jak szybka wyjdzie łódź, i ma własne progi, niższe niż drwalskie. Kto ścina dąb, może z niego jeszcze nie umieć zbudować burty.