Warsztaty i wytwarzanie

wytwórz
wytwórz kufel

Samo wytwórz pokazuje, co da się zrobić w tym konkretnym warsztacie, z zaznaczeniem, których przepisów jeszcze nie udźwigniesz.

Broni, zbroi, tarcz ani narzędzi tą komendą nie zrobisz — to robota kuźni, opisana osobno w kowalstwie. Odzieży, obuwia, toreb i pasów też nie — te szyje się przy warsztacie skórniczym, patrz skórnictwo. wytwórz obsługuje szklarstwo, garbowanie, farbowanie i młynarstwo.

Kilka rzemiosł ma własne czasowniki zamiast wytwórz: drewno przeciera się i struga (stolarstwo), kadłub ciosze i przybija (szkutnictwo), a wywary warzy (alchemia). Każde z nich ma własną stronę.

Trzy warunki

Żeby cokolwiek wytworzyć, potrzebujesz naraz:

1. Właściwego miejsca — huty szkła, garbarni, farbiarni, młyna, tartaku, pracowni albo szkutni. Nie wydmuchasz kufla w karczmie.
2. Surowców — skór, tkanin, ziarna, piasku, w odpowiedniej liczbie.
3. Umiejętności — każdy przepis ma próg. Poniżej niego nawet nie zaczniesz.

Jakość wyrobu

Wyrób dziedziczy jakość po surowcu. Dlatego w łańcuchu produkcyjnym liczy się każdy etap: kiepska skóra psuje kurtę, kiepski piasek psuje kolbę.

W kuźni jakość zależy dodatkowo od poziomu fachu, w którym kujesz — ta sama sztabka w rękach mistrza i czeladnika daje dwa różne przedmioty, i widać to w obrażeniach albo w ochronie.

Warsztaty

Warsztat	Umiejętność	Co tam zrobisz
huta szkła	szklarstwo	kufle, fiolki, kolby alchemiczne
garbarnia (kadzie)	garbowanie	wyprawione skóry — osiem gatunków
warsztat skórniczy	cztery fachy skórnicze	odzież, obuwie, torby, pasy
farbiarnia	farbowanie	barwione tkaniny, atrament
młyn	młynarstwo	mąka i chleb
kuźnia	cztery fachy kowalskie	broń, zbroje, tarcze, narzędzia
huta / piec	hutnictwo	sztabki z rudy
tartak (kobyłka)	stolarstwo	deski, gonty, belki
warsztat stolarski	stolarstwo	trzonki, klepki, wiosła, stery
trak wodny	stolarstwo	maszty — jeden taki na całej Rubieży
szkutnia (kozły)	szkutnictwo	łodzie, od stępki po wodowanie
pracownia alchemiczna	alchemia	wywary, mikstury, trucizny

Garbarnia ma dwa pomieszczenia i nie są wymienne: w kadziach się wyprawia skóry, przy stołach obróbki dopiero szyje. Tak samo piec i kowadło — wytop to nie kucie.

Fachy

Rzemiosło to cała grupa umiejętności. Trzy z nich nie są pojedyncze, tylko są rodzinami:

• Kowalstwo — pod nim płatnerstwo, miecznictwo, tarcznictwo, narzędziarstwo i ślusarstwo.
• Skórnictwo — pod nim kuśnierstwo, szewstwo, kaletnictwo i rymarstwo.
• Alchemia — pod nią aptekarstwo, eliksirologia i trucicielstwo.

We wszystkich działa ta sama zasada: kategoria decyduje, jaki materiał umiesz ruszyć, a fach — co z niego zrobisz.

Poza nimi: hutnictwo, garbowanie, stolarstwo, szkutnictwo, ciesielstwo, farbowanie, szklarstwo, młynarstwo, zielarstwo i targowanie.

Drewno na to wszystko bierze się z lasu — drwalstwo liczy się do Przetrwania, nie do Rzemiosła, ale bez niego tartak stoi pusty.

Każda profesja ma w grze własną stronę pomocy: ?profesje wypisze je wszystkie razem z twoim poziomem w każdej.

Wszystkich naraz nie wyćwiczysz — łączny sufit tego nie pozwoli, a rozbicie kowalstwa na cztery fachy oznacza, że pełny kowal wydaje na siebie znacznie więcej niż specjalista. Rzemieślnicy specjalizują się i handlują między sobą.

Naprawa

Sprzęt zużywa się w walce — i to jest stały koszt chodzenia z bronią.

Kto się czym zajmuje, rozstrzyga materiał, nie kształt rzeczy:

Co	Kto naprawia	Komenda
broń, tarcza, każda zbroja — także skórzana	kowal (albo Ty, przy kowadle)	ostrz
ubranie: płaszcze, kaptury, wszystko bez wartości pancerza	krawiec	lataj
wyrób ze skóry własnoręcznie	Ty, przy warsztacie	napraw skórę
plamy na ubraniu	praczka	upierz
kilof	kowal	napraw
łódź	szkutnik — albo Ty, jeśli znasz fach	u szkutnika w Porcie, napraw kadłub

Krawiec odeśle Cię z hełmem do kowala, a kowal z płaszczem do krawca — każdy robi w swoim. Rozstrzyga nie tworzywo, tylko to, czy rzecz naprawdę chroni: skórzana zbroja to zbroja i idzie do kuźni, a wełniany płaszcz zostaje u krawca, choćby odejmował cios albo dwa.

Kowal liczy według wartości rzeczy, ale nie wprost: im droższy sprzęt, tym mniejszą część jego ceny kosztuje odnowienie. Naprawa zawsze wychodzi taniej niż kupno nowego — na tym polega jej sens.

Kiedy naprawa przestaje mieć sens

Rzecz zmęczona do końca nie musi pęknąć w walce. Przy kuźni możesz ją rozkuć:

rozkuj stary miecz

Wraca połowa metalu, z którego rzecz powstała — w gorszej jakości, ale wraca. Przedmiot przepada, więc komenda pyta o potwierdzenie: pierwsze wywołanie tylko wycenia, drugie wykonuje.

W monetach rozkucie wypada gorzej niż sprzedaż kupcowi. Opłaca się wtedy, gdy sam kujesz i brakuje ci sztabek — bo sztabka, której nie musisz kupić, jest warta znacznie więcej niż to, co dostałbyś za nią na targu.

Naprawa nigdy nie przekroczy jakości, z jaką rzecz powstała, a każde podejście kosztuje trochę trwałości — mistrz cechu marnuje jej najmniej, łatanie po kawałku najwięcej. Szczegóły w kowalstwie i w opisie stanu rzeczy.

Dalej

• Wytop — skąd sztabki
• Kowalstwo — broń, zbroje, tarcze, narzędzia
• Skórnictwo — odzież, obuwie, torby, pasy
• Handel i ceny — komu to sprzedać