29 sierpnia 2026

Drzewa otwierają się pojedynczo

Każdy gatunek ma teraz własny próg drwalstwa. Dotąd drzewa szły parami: brzoza i olcha otwierały się razem, buk z modrzewiem razem, dąb z jesionem razem. Dziesięć gatunków, a momentów, w których las dawał coś nowego — pięć.

Teraz jest ich dziewięć.

Drzewo	Drwalstwo od
osika, sosna	0
brzoza	12
olcha	18
buk	26
modrzew	32
dąb	46
jesion	54
grab	70
cis	78

Osika i sosna zostały razem na zerze — pierwszy dzień w lesie ma być pierwszym dniem w lesie, a nie czekaniem na drugie drzewo.

Twarde drewno przychodzi wcześniej

Trzy gatunki zeszły z progami niżej. Buk otwiera się przy dwudziestym szóstym poziomie zamiast trzydziestego, dąb przy czterdziestym szóstym zamiast pięćdziesiątego drugiego, grab przy siedemdziesiątym zamiast siedemdziesiątego ósmego. Cis stoi tam, gdzie stał — najgrubszy okaz w puszczy nadal wymaga setki.

Zlecenia u Pilcha w tartaku poszły za tym: kontrakt bukowy przyjmiesz od dwudziestego szóstego poziomu, dębowy od czterdziestego szóstego.

Twardsze drewno nadal odrasta wolniej i nadal wymaga lepszej siekiery — zmieniło się tylko to, kiedy las zaczyna cię do niego dopuszczać.

Łodzie można teraz budować

Doszło nowe rzemiosło: szkutnictwo. Miron w Porcie uczy go każdego, kto ma cierpliwość, a jego podwórze przestało być tylko sklepem — są tam wolne kozły, na których wolno położyć własną stępkę.

Budowa idzie ośmioma etapami, od stępki i wręg przez poszycie i uszczelnianie po smołowanie burt. Każdy etap ma własny czasownik, a przegląd zawsze mówi, na czym stoisz i czego brakuje. Kadłub czeka na kozłach między sesjami gry, więc można wyjść w środku roboty i wrócić za tydzień.

Materiału na łódź nie da się unieść — sam kuter to kilka ton desek — więc znosi się go do składu przy pochylni komendą znieś. Stamtąd schodzi w kadłub.

Najmniejszą łódkę zbudujesz w pół godziny z samej sosny. Na kuter schodzi kilkanaście godzin przy kozłach i drewno, które trzeba wcześniej ściąć i przetrzeć.

Cała reszta jest na stronie Szkutnictwo.

Żaglówki i kutra nie ma już w sklepie

Dwie największe łodzie zniknęły z katalogu Mirona. Szkutnik sprzedaje dziś trzy łodzie wiosłowe — dokładnie tyle, ile od zawsze mówił, kiedy pytało się go o katalog. Wszystko, co chodzi pod żaglem, trzeba zbudować samemu.

Do jednej i do drugiej potrzebny jest plan, czyli rysunek, który Miron sprzedaje osobno. Bez planu stępki większej niż wiosłowa nie położysz.

Kto już ma żaglówkę albo kuter, zachowuje je bez zmian.

Robota widać na wodzie

Jakość budowy przekłada się na wytrzymałość kadłuba. Gra liczy każdą wykonaną pracę i uśrednia ją przez całą budowę: wchodzi w to i wprawa szkutnika, i to, jak dobre drewno przyniósł.

Łódź zbudowana niedbale i łódź zbudowana porządnie różnią się tym, ile zniosą w sztormie. Różnicę poczujesz daleko od brzegu.

Partaczy się przy tym często i to jest wliczone w koszt — nieudana praca zabiera deski i czas, ale nigdy nie cofa postępu. Im wyżej jesteś ponad progiem budowanej łodzi, tym rzadziej coś pęka, więc nauka u Mirona zwraca się w niezmarnowanym drewnie.

Nowe rzeczy w sprzedaży

Powroźnik w Porcie sprzedaje pakuły. To, co zostaje mu pod krosnem, uszczelnia burty — bierze za nie grosze, bo dla niego jest to odpad.

Odlewnia w Dzielnicy Przemysłowej dołożyła do asortymentu mniejszą kotwicę, na łodzie budowane przy pochylni. Miron sprzedaje żagle i plany.

W warsztacie stolarskim doszła jedna receptura: ster, z trzech desek dębowych albo jesionowych, od sześćdziesiątego piątego poziomu stolarstwa.

Łódź da się teraz naprawić samemu

Szkutnik nie jest już jedyną drogą do całego kadłuba. napraw kadłub przy kozłach Mirona łata twoją łódź deskami i pakułami zamiast monet — im większy kadłub, tym bardziej się to opłaca. Przy kutrze wychodzi blisko cztery razy taniej niż rachunek szkutnika.

Przy najmniejszej łódce różnicy praktycznie nie ma i tak ma być: droga do tartaku kosztuje więcej niż cała taka naprawa. Miron zostaje sensownym wyborem dla małych łodzi i dla każdego, kto fachu nie zna.

Deski muszą być z tego gatunku, z którego zrobiono poszycie twojej łodzi.

Wraki oddają deski, nie tylko skarb

rozbieraj wrak wyłamuje z poszycia deski i okucia. To drugi powód, żeby wypłynąć do znalezionego kadłuba — niezależny od przeszukiwania, bo obie czynności mają osobne liczniki. Skarb bierze każdy; deski wyłamuje ten, kto wie, gdzie ciąć.

Kuter rybacki odda sosnę, kadłub kupiecki dębinę i żelazo — ale trzyma mocniej i wymaga większej wprawy. Drewno z morza jest przemoczone i nadgryzione, więc materiał z niego jest gorszy od tartacznego. Za to nie kosztuje nic poza drogą.

Zegar zostaje ten sam: wrak tonie trzy minuty po tym, jak ktoś na niego wejdzie. On decyduje, czy zabierzesz jeszcze jedną skrzynię, czy jeszcze jedną deskę.

O łodzi decyduje drewno, nie poziom

Typ łodzi prawie nic nie kosztuje. Żaglówkę położysz na kozłach mając piąty poziom szkutnictwa, kutra dwunasty — czyli w pierwszej godzinie fachu. Wyjdzie sosnowa, słaba i wolna, ale będzie twoja i popłynie.

Bramą jest drewno. Sosnę i osikę obrobisz od zera, olchę od dziesiątki, dąb od czterdziestego piątego poziomu, cis dopiero od osiemdziesiątego piątego. Cała łódź idzie z jednego gatunku i deklarujesz go przy stępce.

Drewno	Szkutnictwo od	Wytrzymałość	Tempo
sosna, osika	0	×0,90	×0,94
olcha	10	×0,97	×0,98
brzoza	15	×0,97	×0,98
modrzew	26	×1,05	×1,02
buk	32	×1,05	×1,02
dąb	45	×1,15	×1,06
jesion	55	×1,15	×1,06
grab	72	×1,28	×1,11
cis	85	×1,28	×1,11

Kuter z sosny ma około trzystu dwudziestu punktów wytrzymałości; ten sam kuter z cisu — blisko czterystu sześćdziesięciu, i chodzi szybciej. To ta sama łódź.

Progresja w tym fachu nie brzmi więc „jeszcze nie ta łódź”, tylko „jeszcze nie to drewno”. Największą łódź wolno ci budować od początku — pytanie brzmi, jak dobra wyjdzie.

Sosnowa łódź jest warta mniej

Szkutnik płaci za kadłub zależnie od tego, z czego go zbudowano. Sosnowa łódka pójdzie za ułamek tego, co dębowa tej samej wielkości — bo tyle właśnie jest warta. Odkupu łodzi kupionych u Mironca to nie dotyczy.