Walka z ludźmi

Podnieść rękę na drugiego człowieka można wszędzie. Ale to, gdzie stoisz, decyduje o tym, co z tego wyniknie — od niczego, przez cenę na twojej głowie, po miejsce w rankingu.

Gdzie wolno, a gdzie drogo

Gdzie	Co z tego wyniknie
Pokład samouczka, cela, karczma nowych postaci	Nie da się. Ręka sama opada.
Dzielnice Letharis	Zabójstwo to morderstwo — list gończy, cela, konfiskata. Do rankingu nie liczy się nic.
Trakty, lasy, podziemia	Nikt cię nie sądzi. Walka liczy się normalnie.
Słone Pustkowie	Jak wyżej, tylko notowania rosną szybciej. Żadnej ochrony.

Miasto nie zabrania walki — miasto ją karze. Szczegóły kary opisuje prawo miejskie.

Walka z człowiekiem trwa dłużej

W starciu dwóch graczy zarówno obrażenia, jak i leczenie liczą się o połowę. To celowe: przy pełnych liczbach dwie osoby zabijają się w kilkanaście sekund, czyli zanim ktokolwiek zdąży zmienić styl, wycofać się albo sięgnąć po miksturę.

Śmierć kosztuje to samo co zawsze

Nic. Zwycięzca nie zabierze ci sprzętu, plecaka ani grosza — dokładnie tak samo jak przy śmierci z ręki wilka. Zostaje droga powrotna.

Stawką w walce z ludźmi nie są rzeczy, tylko sława.

Sława i ranking

sława
ranking

sława pokazuje twoje notowania, rangę, bilans zwycięstw i porażek. ranking — dwudziestu najgłośniejszych na Rubieży i twoje miejsce.

Zaczynasz od 1200 punktów i od nich się odbijasz w obie strony:

Punkty	Ranga
poniżej 1000	Nieznany
1000	Awanturnik
1150	Zabijaka
1300	Rębajło
1450	Postrach
1600	Kat
1800	Pogromca

Notowania nie spadną poniżej 800, więc zła passa nie zamyka drogi na zawsze.

Ranking wymienia imiona

Także tych, którzy nikomu się nie przedstawili. Nikt nie jest sławny anonimowo — znalezienie się na tej liście jest właśnie tym, przez co imię staje się znane. Kto nie stoczył ani jednej ocenianej walki, na liście się nie pojawia.

Co podnosi, a co obniża

• Zwycięstwo nad kimś równym albo mocniejszym — podnosi, i to tym więcej, im większa była przewaga przeciwnika.
• Porażka — obniża notowania.
• Zabicie kogoś dużo słabszego — obniża twoje notowania. Nie „nie daje nic”: odejmuje. To nie jest walka i nikt nie udaje, że jest.
• Zabójstwo w mieście — nie liczy się w żadną stronę. Tam rozlicza Straż.

Napad w kilka osób dzieli zdobycz: każdy dostaje ułamek, a napadnięty traci dokładnie tyle, ile zyskał pojedynczy napastnik. Przewaga liczebna działa w walce, ale nie w tabeli.

Ochrona dla słabszych

Świeża postać jest nietykalna. Dopóki dopiero się uczysz, ludzie dużo od ciebie mocniejsi po prostu nie podniosą na ciebie ręki. Ochrona znika trwale, kiedy sam pierwszy raz zaatakujesz gracza.

Po śmierci z czyjejś ręki wstajesz osłonięty na półtorej minuty — chyba że sam sięgniesz po broń, wtedy osłona znika natychmiast. Tyle wystarczy, żeby odejść od miejsca, w którym padłeś.

Nękanie przestaje się opłacać. Drugie i trzecie zwycięstwo nad tym samym człowiekiem w ciągu kilku godzin warte jest coraz mniej, a kolejne już kosztują — i zostawiają ślad.

Na Pustkowiu nie chroni nic

Ani tarcza świeżej postaci, ani nic innego. Na Słone Pustkowie nie da się wejść przypadkiem, więc kto tam idzie, idzie na własny rachunek — niezależnie od tego, jak długo gra.

Zła sława i listy gończe

Obok notowań chodzisz z drugą, osobną miarą: złą sławą. Bierze się nie z jednego czynu, tylko z postępowania — zabijanie dużo słabszych i nękanie wciąż tej samej osoby nabija ją najszybciej. Zobaczysz ją w sława.

Zła sława	Co się dzieje
25	Straż ściga cię na widok, kupcy odmawiają handlu
50	Straż wyznacza nagrodę za twoją głowę

listy gończe

pokazuje — z dowolnego miejsca — kogo szukają i za ile. Nagroda rośnie razem ze złą sławą, do dwóch tysięcy miedziaków, i płaci ją Straż, nie ofiara.

Ściągnięcie takiego człowieka nie jest morderstwem, także w środku miasta. To wykonanie wyroku — i dlatego wolno po niego przyjść komuś słabszemu od niego, bez kary za nierówną walkę.

Zła sława schodzi sama, powoli i tylko wtedy, gdy grasz. Odsiedzenie wyroku jej nie zmywa; to dwie różne rzeczy.

Pojedynki

wyzwij <kogoś>
przyjmij wyzwanie
odrzuć wyzwanie

Wyzwany ma minutę na odpowiedź. Jeśli przyjmie, walczycie do poddania: przegrany nie ginie, nie zostawia ciała i niczego nie traci. poddaj się w trakcie pojedynku znaczy „dość” i kończy walkę od razu.

Pojedynek nie jest przestępstwem — można się zmierzyć przy karczemnym stole, na oczach Straży, i nikt nie kiwnie palcem. A mimo to liczy się do rankingu, w każdej strefie. To najprostszy sposób, żeby sprawdzić się z kimś bez czekania na przypadkowe spotkanie.

Tę samą osobę można wyzwać raz na pół godziny.

Słone Pustkowie

Za wschodnim krańcem Traktu Wschodniego, gdy skończy się już step i droga przestanie być widoczna, zaczyna się słona pustka. Ziemia jest tam biała i pęka pod butem, wiatr nie ustaje, a sól zostaje na wargach.

Prawo tam nie sięga, nikt nie pyta, co się stało, a notowania rosną szybciej niż gdziekolwiek indziej. Jest jedno źródło słodkiej wody na cały ten bezmiar — i to zwykle o nie idzie spór.

Pod ziemią leży stara kopalnia soli: trzy szyby, chodniki ze śladami kilofa i zalana solanką komora na końcu. Trzy zejścia znaczą trzy gardła, więc walka o wyjście jest tam czymś zupełnie innym niż na otwartym solnisku.

Coś się tam zbiera

Co jakiś czas na pustkowiu zbiera się krąg i zaczyna śpiewać. To, czego pilnują, zostaje na ziemi dla tego, kto ich rozgoni — a pula jest jedna.

Kręgi bywają różne: czasem to kilku obdartych posługaczy, z którymi poradzi sobie jedna osoba, czasem pełny krąg, a czasem ktoś, kto stoi w środku i nie śpiewa. Zapowiedź mówi, na co się zanosi i nad którą częścią pustkowia — reszty trzeba poszukać.

znaki

powtórzy to na żądanie, ale dopiero wtedy, gdy coś naprawdę wisi w powietrzu. Nagroda leży potem na ziemi i bierze ją ten, kto pierwszy po nią sięgnie.

Dalej

• Prawo miejskie — co robi Straż i ile trwa odsiadka
• Śmierć — co naprawdę tracisz
• Drużyna — na współtowarzysza ręki nie podniesiesz